‘Muziek rond de Reeweg’ is beslist een blijvertje

26 januari 2026 • 11:58 door Ferry Visser

DORDRECHT – Het huiskamerfestival Muziek rond de Reeweg was op zondagmiddag 25 januari te bezoeken in 23 verschillende huiskamers. Tijdens dit gratis evenement waren er in de Indische Buurt liveconcerten van veelal lokale bands en artiesten bij te wonen op unieke locaties: bij mensen thuis.

Tip: Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Dat leest en kijkt beslist een stuk relaxter. (Onderaan deze pagina vindt u het fotoalbum.)

In iedere huiskamer was er drie keer een optreden van een half uur van dezelfde band of artiest. Het publiek kon daardoor genieten van bijna 70 optredens. De optredens waren zo geprogrammeerd dat bezoekers zo veel mogelijk concerten in verschillende huiskamers konden bezoeken. Ik had mijn eigen ‘spoorboekje’ en zou niet – zoals vorig jaar – zo veel mogelijk optredens gaan bezoeken. Het moet ook voor mij leuk blijven.

Wat was er allemaal te zien?
Er was voor ieder wat wils: van coverbands tot singer-songwriters, van rock tot klassiek en van soul en country tot indiepop. Niet alleen huiskamers deden mee; ook in het buurthuis Vogelnest op het Vogelplein waren liveconcerten te bezoeken.

Wegens griep gesloten

Er was dit jaar een primeur: de kinderhuiskamer. Deze huiskamer zou volledig gewijd zijn aan de allerjongste bezoekers van Muziek rond de Reeweg. Peuters en kleuters zouden een muzikale reis door de jungle maken. Maar… wegens griep gesloten. Volgend jaar weer een primeur?!?

Op weg
De Achterhoekse band Normaal noemt hun optredens in het land ‘veldtochten’. Ik noem mijn muziekreis vanmiddag maar gewoon een ‘fietstocht’ en ik begin op de Reeweg. Niet zo moeilijk natuurlijk, want de titel van dit leuke muziekinitiatief verraadt eigenlijk alles.

Vanaf 12.15 uur stroomde de muziek rijkelijk door de wijk. Op Reeweg Oost trapte EMMA (Erik, Michel, Miranda en Annemarie) af met popcovers in een eigen jasje/verhaaltje. De reden dat ik hier weer verzeild ben geraakt, heeft ongetwijfeld te maken met de manier waarop ik hier vorig jaar werd verwelkomd. Zo gastvrij! Ik was nog maar net binnen of ik had bij wijze van spreken al een kop koffie in mijn hand.

De band bracht met onder andere gitaar, mandoline, bas, kazoo en tweestemmige zang een warme start voor zo’n 35 aanwezigen. Klassiekers als Big Yellow Taxi van Joni Mitchell en Ordinary World van Duran Duran zorgden voor herkenning, terwijl meezingers als Make Me Smile en het driestemmige I Can Go for That het publiek actief betrokken. Bij dit laatste nummer viel het mij op dat Michel zo goed kon klappen! Hoogtepunten? Carry On Wayward Son van Kansas en Shout to the Top van The Style Council: energiek en vol enthousiasme.

De tekst gaat onder de foto's verder

Om 13.00 uur ging het verder aan de Oranjestraat. Voor de deur stond een gezellige tafel met allerlei lekkere hapjes en drankjes. GEWELDIG!

Behalve dat er een zeer aantrekkelijke tafel stond, stonden er ook zo'n 30 muziekliefhebber voor de deur. Vandaag stond Xerocks op het programma met een Anouk-tribute. De band speelt covers van één van mijn lievelingszangeressen. Op één staat Floor Jansen van Nightwish, maar Anouk staat op een stevige nummer twee. (De muziekkenner weet nu meteen waar mijn muzikale voorkeur naar uit gaat.) ;)

Hier zaten vier muzikanten met overtuiging te spelen. Nummers als Lovin’ Whiskey, One Word, Modern World, R U Kiddin’ Me, It’s So Hard en Girl werden met volle overgave gebracht en vielen duidelijk in de smaak. Het duet I Alone bezorgde me kippenvel. Helaas geen drumstel, maar met de klankkast van een akoestische gitaar kom je dus een heel eind!

Om 13.45 uur nam in de Ceramstraat de 'jonge' groep Kemps (de voorletters van de bandleden) het stokje over. In het programmaboekje stond vermeld dat ik me zou gaan verblijden met nummers van Elvis tot Hazes. Ik moest wel naar binnen, want mijn ‘spoorboekje’ kon niets anders bedenken rond deze tijd. Ik verklap alvast dat deze zangers (Elvis en Hazes) bij mij niet standaard in mijn muziekverzameling thuis horen, maar ik liet me toch verrassen.

’Koud in mijn hart’ van Frank Boeijen kwam lekker binnen. Het was er koud genoeg voor. Ook Elvis kwam langs met Can’t Help Falling in Love. De Dijk kwam Binnen Zonder Kloppen en BLØF stelde de vraag: Wat Zou Je Doen. Verrassend was de Nederlandse vertaling van Long Train Runnin’, dat werd: Als een vogel zo blij. Dat werden we ook van Bloed, Zweet en Tranen van Hazes. Tot slot kwam Engelbewaarder van Mart Hoogkamer nog even langs in een verrassend uptempo.
Als niet-liefhebber van deze muziek, wil ik toch even kwijt dat ik toch heb genoten.

Om 14.45 uur was het de beurt aan singer-songwriter Hans Ligtenberg, die uit Oosterhout was overgevlogen naar de Bankastraat. Zijn optreden voelde bijna als een luisterconcert. Met nummers van Leonard Cohen (Suzanne) en eigen liedjes als Appje, Zo’n Mooi Mens, Generatie en Beide Kanten vertelde hij persoonlijke verhalen — over liefde, geboorte, ziekte en verbinding — waarmee hij het publiek zichtbaar raakte. Extra speciaal was dat het lied Times – speciaal voor de gastvrouw – dit keer in het Engels werd gezongen. Hans vroeg daarna om een extra applaus voor de gastvrouw, maar bedankte daarmee eigenlijk ook alle andere ‘gastgezinnen’ die hun huiskamer hadden opengesteld. 
Het verbindingslied Beide Kanten werd zelfs zacht mee geneuried. Het was een bijzonder mooi concert.

Een hele andere energie kwam vrij om 15.30 uur op Reeweg Oost, waar Probably Not popcovers speelde. Oorspronkelijk met vijf, maar nu met twee mannen en één vrouw sterk. Ondanks twee ontbrekende bandleden stond er een stevig optreden, geholpen door de verrassend goede akoestiek van een kamer in verbouwing.
Wind, Torn, Sweet Child, Your Song (Elton John), Probably Up, I Wish en als uitsmijter het funky nummer I Wish van Stevie Wonder maakten indruk. Knap gedaan — zeker omdat dit hun tweede ‘Reeweg-rondje’ was. Volgende week wacht het clubcircuit in Rotterdam, hopelijk met de complete bezetting.

In mijn routeboekje stond dat ik om half 5 zou afsluiten bij de muzikale kinderhuiskamer (was eigenlijk een soort 'Gluren bij de buren, omdat deze activiteit écht bij de buren was), ging ik terug naar de Bankastraat om naar Magu te luisteren.
Het eerste wat me opviel, was dat ik voor de tweede keer op rij een huiskamer binnenkwam die in een verbouwing zat. Hier wonen creatieve mensen, want morgen gaat de houten vloer eruit en vandaag mochten wij — onder andere — plaatsnemen op de opgestapelde nieuwe vloer.

Hier brachten Brain uit Dordrecht (op djembé) en Maia Steinberg uit Uruguay (harmonium en gitaar) een rustgevende set Zuid-Amerikaanse spirituele muziek. Tijdens de set leerde Maia ons drie Spaanse woorden (respiro – ademen, gracias – dank, en canta – zang. Met die woorden konden we ons verbinden. Tijdens de prachtige zang en begeleidende muziek kon je een speld horen vallen. Vooral haar eigen composities, zoals Inner Spirit, draaiden om creativiteit, dankbaarheid en het leven zien als een schilderij dat je zelf mag invullen.

Het slotnummer mag je inmiddels gerust een ‘evergreen’ noemen. Ook vorig jaar speelde Magu de zaal plat met het meezingnummer Canta, canta, canta. Het zal mij — net als vorig jaar — veel moeite kosten om het refrein uit mijn hoofd te zetten.
Ik had het overigens best origineel gevonden als de bewoners ons - als toegift - hadden voorgesteld om even te helpen bij het ontmantelen van de vloer. Ik weet zeker dat iedereen had willen helpen, als dank voor hun 'open huis'. Een gemiste kans, want hoe leuk zou het zijn geweest zijn als het inderdaad was gebeurd!

Om vijf uur zit het erop en verlaten de bezoekers de 23 huiskamers. Het werd een middag vol muziek, diversiteit en menselijke verbinding — van popcovers en meezingers tot mantra’s.

Nababbel
Wow! Wat een evenement! Ik hield mij aan mijn belofte van vorig jaar: dat ik hier echt terug zou komen. Ook nu was de gastvrijheid enorm (begroeting, koffie, thee, hapjes en andere drankjes).
Wat een geweldige artiesten!
Wat een geweldig publiek!
Wat een geweldige organisatie!
“De wetenschap dat alle huiskamers propvol zaten, moet de organisatie ook goed doen.”
Voor mij was het extra leuk dat ik veel bekenden zag. (Xing Rocks!’-koorleden, de twee bandleden van The Ramble die mij vorig jaar zo verrasten bij het 'Rondje Reeweg' en 'Gluren bij de buren', en de zanger van Het Dijkt). Verder was het best opvallend dat veel bezoekers mijn 'routeboekje' hadden gekopieerd. Het leek af en toe op 'zwaan kleef aan!' Zo grappig! 

Iedereen bedankt!

Ferry

======

Foto’s en bewerkingen: Ferry Visser

Fotoalbum
Klik op een foto om de foto te vergroten. Via de pijlen links en rechts kunt u doorbladeren.

-----------

​Bent u ook nieuwsgierig naar de schrijfsels van onze columnisten?
​​Klik dan HIER