Verslag van Big Rivers 2026: Heeft u 'eventjes' tijd?

13 juli 2026 • 18:25 door Ferry Visser

DORDRECHT - 'Wat was het weer genieten tijdens het 26e Big Rivers Festival! Zoals gewoonlijk was ook dit jaar het podium bij de Grote Kerk (voor mij) dé plek om te zijn, met een programma vol muziek, herkenning en verrassingen. Als goede tweede kwam het podium op De Waag, en ik verhuisde ook regelmatig even naar het Blauwpoortsplein.In dit verslag loopt en kijkt u lekker met me mee. Onderaan vindt u het fotoalbum met nog meer sfeerbeelden.

Net als ieder jaar sleepte ik me – net als die andere muziekliefhebbers – drie hele lange, warme dagen voort met mijn eigen 'to-visit-lijstje' en natuurlijk mijn eigen neus achterna als het ging om een drankje en een hapje in een van de vele horecagelegenheden.

Er waren maar liefst zestien verschillende podia en meer dan 150 acts. Het grootste gratis festival van Nederland vond weer in Dordrecht plaats!

Excuses vooraf
Ik ben een echte Big Rivers-fanaat en doe het festival tekort als ik me er met een 'Jantje van Leiden' van afmaak. Ik blijf gewoon 'Ferry van Dordt'.
Maak uw borst maar nat, want het is wederom een enorme lap tekst geworden – mét veel foto's.
In het fotoalbum vindt u nog veel meer beelden. Klik in het album op een foto om deze te vergroten. Via de pijlen links en rechts kunt u doorbladeren.
De foto's staan zo goed mogelijk in de volgorde van het verslag.

Tip:
Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Het leest en kijkt beslist veel relaxter. Stuur de link van deze pagina zoveel mogelijk door!

Ferry

==============

VRIJDAG 10 JULI
Het eerste optreden was al om 15.30 uur en als vanouds – alsof hij niet was weggeweest – kondigde Cees van der Meer de eerste band aan op het Compleet Verzekerd-podium bij de Grote Kerk.

Het begon meteen met een kraker die de meeste bezoekers terugbracht naar het SBS6-programma The Tribute: Battle of the Bands, namelijk Mr. Jones & Just In Case. 
​
De tekst gaat onder de foto's verder 

Opvallend veel vrouwen stonden vooraan, want de zanger 'had wel wat!' Vanaf de eerste noten zat de sfeer er goed in. Het was indrukwekkend hoe dicht de band bij het geluid van Tom Jones wist te komen. De krachtige blazers, de uitstekende achtergrondzangeressen en de energieke uitstraling maakten het optreden compleet. Het was niet moeilijk te begrijpen waarom deze tributeband zo populair is geworden.

Vrijwel alle hits van Tom Jones kwamen voorbij, zoals It's Not Unusual, Delilah, Green, Green Grass of Home, Sex Bomb en I'll Never Fall in Love Again. Maar ook Venus van Shocking Blue ging erin als koek. Zelfs een leuke rockmedley werd niet geschuwd. De act was indrukwekkend, waarbij de dames eveneens een grote hoofdrol speelden.

O ja, net als Gerard Joling nog even een stukje reclame: ‘in oktober staat de band in Kunstmin.’

Daarna was het tijd voor The Kinks on Valium. Een heerlijke reis terug naar de jaren zestig met klassiekers die vrijwel iedereen kent. De korte verhalen tussen de nummers gaven extra betekenis aan de muziek en zorgden ervoor dat het optreden meer was dan alleen een reeks covers.
Er werd volop meegezongen met nummers als All Day and All of the Night, Till the End of the Day, Dandy, Dedicated Follower of Fashion, Waterloo Sunset, Sunny Afternoon, Death of a Clown, Lola en als afsluiter You Really Got Me. Verrassend was ook This Strange Effect (van Dave Berry). Dat nummer was namelijk geschreven door Ray Davies van The Kinks.

Anekdote:
‘Vorig jaar propte ik stukjes van mijn boterhammenzakjes in mijn oren vanwege de toch wel harde klanken vooraan het podium.
Dit jaar kocht ik toch maar 'echte' van was. Die dingen van het Kruidvat helpen heel goed, maar omdat ik het niet kan laten om de bekende nummers mee te zingen, kreeg ik van alle kanten nog net geen applaus, maar wel duimpjes’.

OPENING
Om 19.00 uur is traditioneel de officiële opening op de Mainstage bij de Grote Kerk. 'Opperstalmeester' Cees van der Meer hield de spanning er nog even in, maar uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. Wederom opende burgemeester Nanning Mol het festival.
Nadat Cees zijn veren – aan de bijna verlegen burgemeester - had uitgedeeld, voegde Nanning eraan toe dat de eer toch echt aan de organisatie toekwam. Hij voegde daar zelfs nog iets aan toe. Hij refereerde aan de komende langdurige afsluiting van de Papendrechtse Brug en vroeg alle bezoekers om de verbinding, die op dit festival zo enorm groot is, ook de komende tijd vast te houden.

Na de opening begon het avondprogramma met BAKZILLA. Drie broers die zichtbaar plezier hebben in wat ze doen, en dat straalde van het podium af. Ik was getuige van de soundcheck en maakte toch maar wat foto's. 

Helaas voor de band verkaste ik daarna toch naar het VHC Kreko-podium op de Grote Markt. Mijn voorkeur ging uiteindelijk uit naar Urban Solitude.

Als tribute aan Anouk bracht deze solide band een set vol bekende hits. Zangeres Mariska was echt geweldig en nummers als Nobody's Wife, Three Days in a Row, Girl, The Dark, One Word, Jerusalem, R U Kiddin' Me en Lost zorgden voor een heerlijk concert, waarbij de stampvolle Grote Markt volledig uit zijn dak ging. Dit optreden was voor mij in ieder geval het beste van deze avond!
Daarom is hier een kort filmpje. Waarschuwing!
De kwaliteit van het beeld is slechter dan de muziek!

Terug bij de Grote Kerk stond Het Dijkt klaar. Vorig jaar moest de band op het laatste moment geheel onverwacht afzeggen vanwege een vervelend gezondheidsprobleem van de zanger, maar gelukkig is Corné weer helemaal het mannetje en ging hij er vol voor.

Ik heb al meerdere keren aangegeven dat Nederlandstalige muziek niets voor mij is, maar als je oud-buurman de zanger is, is dat toch net iets anders.

De krachtige band bracht de muziek van De Dijk met veel overtuiging en vooral met een eigen uitstraling. Het hele Grote Kerksplein barstte uit zijn voegen. Het was vreselijk druk! Het publiek zong enthousiast mee met de voor mij onbekende nummers als Ze Komt Terug, Wat Een Vrouw en We Beginnen Pas. De wel bij mij bekende nummers waren Bloedend Hart en Binnen Zonder Kloppen.
Na een half uur gaf ik mijn plekje vooraan bij het podium weg. Niet omdat de muziek niet goed was, maar omdat mijn benen om een pauze schreeuwden. Stalpoten deluxe!

Dit jaar mocht de Dordtse band Skeftum het licht uit doen. De band is een echte sterkhouder die al heel wat jaren een afwisselende set vol rockklassiekers en Nederlandse hits neerzet. Dit keer meld ik de nummers maar eens niet, want heel Dordrecht kent inmiddels het repertoire van de band.
Het publiek bleef enthousiast tot het einde en daarmee kwam een prachtige festivaldag op een perfecte manier ten einde.

Schoenen
Als je drie dagen vooraan staat en naar de bands kijkt en luistert dan zijn er blijkbaar toch ook andere dingen die me opvallen.
Dit is overigens geen kwis en er valt niets te winnen.

ZATERDAG 11 juli (van meezingen tot stevige metal)

Om half twaalf begon het traditionele AMeezing onder leiding van showman en dirigent John Stinissen.    

Het projectkoor bestond uit zeventig 'man', waarvan slechts zeven mannen.
Er was dus een dringend verzoek aan de aanwezige mannen om zich alvast voor volgend jaar op te geven. Want nu moesten vooral de vrouwen hun mannetje staan.

Uiteraard lukte dit. Zo kon men meezingen met onder andere het nummer Het ritme van de regen van Rob de Nijs. Of dit een 'bewussie' was of een hoopvolle voorspelling, weet ik niet. Het bleef droog en 30 graden. Ondanks het vroege tijdstip kwam ook het prachtige nummer Avond van Boudewijn de Groot aan bod. Natuurlijk reeg men ook dit jaar de smartlappen aaneen. Verrassend was ook een stukje gregoriaans gezang.

Regelmatig kwamen de bekende solisten, Elisjeba Wesenhagen en Maarten Teekens, het podium op.

Na de pauze volgden onder andere Stand By Me, De Amsterdamse Grachten en Een beetje verliefd. Ook was er een mooi 'emomoment', verzorgd door Kinga, de dochter van de helaas overleden Dordtse muzieklegende Leo Schellinger. Uiteraard zong zij Bring It On Home.

Na het nummer Fire kwamen er een aantal musicalnummers: Let the Sunshine In, Mamma Mia en Maarten sloot dit gedeelte af met You'll Never Walk Alone.
Zoals elk jaar moest AMeezing worden afgesloten met de voetjes van de vloer en dat betekende: polonaise!

Tot slot werden de solozangers, dirigent John en presentator Cees door Liselotte Gatzen in de bloemetjes gezet.

Later in de middag ging het volume flink omhoog op de Grote Markt. Piece of Maiden bracht een indrukwekkende tribute aan Iron Maiden. Ik ging echt uit mijn comfortzone. De band speelde voor mij onbekende klassiekers als Revelations, Can I Play With Madness en The Trooper.

De Grote Markt was eigenlijk veel te klein voor deze band. Met strakke (en mooie) gitaren, krachtige zang en bakken energie maakte de band er een feest van voor de metalfans. Ik keek echt mijn ogen uit! Ik leerde het woord 'battlen' kennen. Het was een soort oerdans van gelijkgestemden die het leuk vonden om tussen het publiek een soort rondedans te organiseren, waarbij ze elkaar op de maat van de opzwepende muziek omduwden of aantikten. Ja, er werd ook gelachen als iemand op zijn plaat ging. De 'blanco' en nieuwsgierige bezoekers – zoals ondergetekende – bleven hangen om van het spektakel te genieten. Maar... wat was ik blij met mijn oordoppen!

Terug bij de Grote Kerk was het daarna de beurt aan de band Yada Yada, met een swingende ode aan Herman Brood. Uitgerekend vandaag was het 25 jaar geleden dat Nederland geen 'Brood' meer had. Frontman Stick zette samen met de band een show neer vol voor mij onbekende én bekende hits. Heel veel 'Brood-liefhebbers' op het plein gingen volledig uit hun dak. Het duurde dan ook niet lang voordat het publiek enthousiast meedeinde en meezong. Een optreden vol nostalgie, maar vooral één groot feest.    

Omdat ik toch echt op tijd bij Within Tension wilde zijn, baalde ik dat de voor mij onbekende nummers bovenaan de setlist stonden – slimme jongens 😉. Er was nog zo'n kwartier te spelen en ik had inmiddels de iets bekendere nummers als Turn It On, Rock 'n' Roll Junkie, Suck, Dope Sucks en Walking in the Rain gehoord, maar de echte hits bleven uit. Dus ging ik ook maar weg en uitgerekend op dat moment klonk ineens Never Be Clever! Later hoorde ik dat alle hits toch de revue waren gepasseerd. Eigenlijk baalde ik op deze Saturday Night.

De zaterdag werd voor mij knallend afgesloten op de Grote Markt met Within Tension. De tributeband bracht de grootste hits van Within Temptation met veel overtuiging. Ik ben een groot fan van de Finse band Nightwish en zij hebben onze Floor Jansen als zangeres. Ik kan je vertellen dat Within Tension hun eigen 'Floor' heeft. Alleen haar naam is Noor (van de Voort). 

Ook zij maakte indruk met haar eveneens krachtige stem. Haar begeleidingsband was enorm energiek en gaf een geweldige show weg.

Voor de tweede keer zag ik 'battlers' in het talrijke publiek, al ging het hier toch iets minder heftig aan toe. We konden genieten van onder andere Our Solemn Hour, What Have You Done, Bleed Out en In the Middle of the Night.

De band zorgde ook voor een onverwacht gastoptreden. Ze was nog maar net klaar met AMeezing, maar daar stond ze toch: Elisjeba Wesenhagen. Samen met Noor zong zij het prachtige Somewhere. De nummers Iron, Ice Queen en het overbekende Mother Earth waren de uitsmijters.

Daarna deed ik wat ik moest doen: lekker en met een geweldig gevoel naar huis. In tegenstelling tot andere jaren was er voor mij niets meer interessant. Ik had en nam gewoon een vroegertje. Morgen weer een dag, de laatste alweer, met als vooruitzicht... ook dan wordt het 's avonds weer een vroegertje!

ZONDAG 12 juli (Zingend het Statenplein terug veroverd en afsluiten met the Beatles)

De zondag begon dit jaar op een bijzondere plek: het Statenplein. Daar was tijdens Big Rivers al heel lang geen groot programma meer geweest. Het enige optreden dat ik me nog levendig kan herinneren was dat van de Spencer Davis Group in 2009. Samen met The Animals zorgden zij destijds voor een onvergetelijke afsluiting van het festival. Dat is inmiddels alweer zestien jaar geleden!

Dit jaar zag het Statenplein er heel anders uit. Geen rocklegendes, maar een groot Korenfestival. En omdat zelf zingen misschien nog wel het leukste is – tenminste, als je een beetje toon kunt houden – had ik mezelf voorgenomen om tussen half twee en kwart voor zes alle andere podia even links te laten liggen.

Het Korenfeest trapte af met VanZingkel & Co, een vertrouwd Dordts koor dat o.l.v. Annemarie van wijk al jarenlang enthousiast hedendaagse popmuziek brengt. Een fijne, ontspannen opening waarmee het publiek direct in de juiste stemming kwam. Over stemming gesproken: Wat waren de dames kleurrijk gekleed! De Motown sound kwam weer terug naar Dordrecht met nummer als Born To be Alive, Staying Alive en een Michael Jackson medley.

Daarna was het de beurt aan Re-flax. Het koor uit Hendrik Ido Ambacht o.l.v. songcoach Jeffrey van der Vegt had rekening gehouden met het mooie weer en waren in het wit gekleed. Met hun sterke meerstemmige zang, enthousiaste uitstraling en zichtbaar plezier maakten ze veel indruk. Met de nummers als o.a. Eye of the Tiger, een Les Misserable Medley, A tribute to Queen, een medley van Earth, Wind & Fire en het slotlied One Night Only werd het koor een aanwinst voor onze stad (grapje). 

Route Sixteen liet horen dat barbershop en close harmony nog altijd springlevend zijn. Het koor zingt al 11 jaar onder leiding van dirigente Marlous Luiten. Marlous is voor mij de lolbroek van het koor. Iedere keer weet ze je weer te verrassen met ‘iets wat je niet verwacht. Ook nu weer en zette zij met haar Ukelele het talrijke publiek aan het werk door de nummers Hey Jude en What’s Going On driestemmig te laten zingen. Geen wonder dat het optreden iets uit liep, maar het was zo leuk!

O ja, het koor zong zelf ook nog. Zo konden we genieten van o.a. Girl on Fire, Feeling, What happens, Kings & Queens, Meemaken of niet, Bohemian Rhapsodi en Avé Verum.

Marlous, zou Marlous niet zijn als er niet nog iets mafs zou gebeuren en zo flikte ze het om de presentator te verleiden met nog een extra (klein) nummer en als toegift vertelde ze nog even op de manier zoals eigenlijk alleen Gerard Joling dit kan doen: “O ja, op 23 september hebben we een 'Sing-on’ waaraan iedereen mee kan doen. Kijk maar op onze website!”

Een bijzonder moment was het eerste grote festivaloptreden van Magical Mystery Tour, een uniek Beatles-koor uit Dordrecht dat de muziek van The Beatles nieuw leven inblaast. Onder leiding van dirigent en vocal coach Jan Plomp brengt een 24-koppig koor bekende Beatles-klassiekers in de originele zang arrangementen van the Beatles , ondersteund door speciaal geproduceerde orkestbanden en moderne geluidstechniek. Het koor richt zich op actieve deelname van 55-plussers en verzorgt daarnaast onder meer optredens voor bewoners van verzorgingshuizen, waaronder mensen met dementie en Alzheimer. De herkenbare muziek roept herinneringen op, verbindt generaties en zorgt voor onvergetelijke momenten van plezier en ontroering. Hoe mooi is dit!

Maar het werd nog mooier, want het was echt geweldig hoe dit koor zich sinds januari 2026 heeft ontwikkeld! Uiteraard werd er gestart met het nummer Magical Mystery Tour. Daarna volgden o.a. Nowhere Man, Help!, Love Me Do, het mooie moeilijke Because, Please Please Me, Mister Postman,’Paperback Writer en met Hey Jude (solo zanger Andrě Oerlemans) was de première een feit. Het mooie aan Beatle-muziek is toch echt dat het jong en oud verbindt.

Over Xing Rocks! schreef ik al meer, maar dit was toch wel een ‘speciaaltje’. Het werd min of meer een uitsmijter voor dirigent Jan Plomp. Woensdag nog naar Zwarte Cross voor een speciale wens met een optreden voor het zieke koorlied Annemieke en dan mag de nieuwe dirigent aan de bak. Vandaag bracht het koor echt ‘Jan Plomp songs’ en dus konden we luisteren naar o.a. Uprising, The Emptiness Machine, Nemo, Smells Like Teen Spirit, Space Oddity (het lied voor Annemieke) en The Pretender.

Na dit laatste nummer werd Jan nog even herinnerd aan de fijne tijd bij het koor en kreeg een bos bloemen mee naar huis. De nieuwe dirigente ( Monique van de Ster) was ook aanwezig en volgens mij gaat het - mede door haar achternaam - helemaal goed komen.   

De middag werd afgesloten door het aMeeZing Koor. Onder de altijd enthousiaste leiding van John Stinissen veranderde het Statenplein in één groot meezingshow. Het woord ‘show’ schrijf ik niet voor niets. Ik vraag me steeds meer af of ik nu voor het koor kom of voor John. Waren er maar meer mensen zo enthousiast. Waar haalt hij de energie vandaan! Bewust maak ik ieder jaar foto’s van de manier hoe hij zonder stokje dirigeert.

Enfin, bekende Nederlandse en internationale hits zorgden ervoor dat niet alleen het koor, maar ook het publiek uit volle borst meezong en danste. Welke liedjes? Ik noem er een paar: Let Me Entertain You, De Clown, Heb Je Eventjes Tijd, Que Sera Sera, Can’t Help Falling in Love. De laatste nummers vormden een potpourri met Nederlandse schlagers en eindigde met de Engelbewaarder. Het werd een vrolijke afsluiting van een heerlijke muzikale middag, waarin het Statenplein na jaren weer helemaal tot leven kwam.
Wat was dit zangfeest een geweldig schot in de roos!

Na een heerlijke middag op het Statenplein met het Korenfestival moest ik toch een moeilijke keuze maken. Mijn liefde voor koren en samenzang won het deze keer, maar dat betekende wel dat ik een optreden moest missen. Namelijk: Supertrap met Supertramp op het hoofdpodium bij de Grote Kerk. En eerlijk is eerlijk… daar baalde ik een beetje van. Want wie had niet graag willen meezingen met klassiekers als Give a Little Bit, School en The Logical Song?

Het werd uiteindelijk een wandeling naar Marine Repair Stage aan het Blauwpoortsplein voor een bijzonder muziekaal eerbetoon. Een optreden van Schellinger & Friends – Tribute to Leo Schellinger. Het werd een mooi eerbetoon aan Leo, waarbij herinneringen, muziek en vriendschap samenkwamen.

De heerlijke band - met de zangeressen Kinga Schellinger, Pascalle Biesheuvel en Elisjeba Wesenhagen - bracht nummers als Not Fade Away, Walking The Dog, Its All Over Now, That's How Strong, Honkey Tonk Women, Knocking On Heavens Door, Bring It On Home. Kortom: Echt een eerbetoon aan Leo. Wat zal dochter Kinga extra genoten hebben!

Op de Grote Markt ging het festival verder met Creedence Commotion Revival. De band zag ik ook al in 2024 en ja, inmiddels twee jaar ouder maar hun muziek voelde nog steeds jong. 

Deze tijdloze muziek van Creedence Clearwater Revival zorgde voor een stampvol plein. Massaal werden de nummers als Green River, Travelin’ Band, Who'll Stop the Rain, Born ON The Bayou, Down on the Corner Proud Mary, Bad Moon Rising en Have You Ever Seen the Rain en Suzie Q meegezongen. Allemaal klassiekers in de heerlijk stukje jaren zestig- en zeventig-sfeer. 

Omdat ik toch echt op tijd wilde zijn voor het optreden van de Magical Mystery Band vertrok ik iets eerder naar het Blauwpoortsplein. Na eerder op de dag al genoten te hebben van het Beatles-koor, was het nu tijd voor de echte Beatles-sound. Zonder verkleedpartijen of uiterlijk vertoon, maar met vooral heel veel liefde voor de muziek.

En ik was niet de enige die dat dacht. Wat had ik dit optreden graag op het hoofdpodium bij de Grote Kerk gezien! Bovendien, ze verdienen het!

Echt alle nummer werden meegezongen. Ik hoefde Google niet om raad te vragen welk nummer er werd gespeeld. Het werd eigenlijk een ABeatle-Meezing project! 

Wat ik zo leuk vond was dat ‘Paul McCartney’ gewoon Agnes was. Een vrouw met een geweldige stem die behalve de basgiaar ook de nodige hoge zangpartijen voor haar rekening nam. Een gouden vondst!
Agnes fotografeerde ook de setlist voor me. Want ja, 'muziek verbindt.' 
Wilt u weten wat we met elkaar hebben meegezongen? Vooruit, daar komtie:

Als toegift mochten we met z’n allen Hey Jude meegalmen. Neem van mij aan dat  heel Dordrecht dit heeft kunnen horen!

Dit was voor mij het laatste optreden van Big Rivers 2026. En zo kwam er een einde aan een prachtige zondag. Een dag met heel veel stemmen, mooie herinneringen, herkenbare hits en vooral veel gezelligheid. Van koren op het Statenplein tot tributes elders in de stad. Big Rivers liet opnieuw zien dat muziek mensen samenbrengt.
Tot slot nog een foto die gewoon aandoenlijk is en laat zien dat de muziek van The Beatles onsterfelijk is en bij Big Rivers hoort.

Nawoord van de schrijver
Dit verslag is wellicht wat eenzijdig omdat ik mijn eigen 'to-visit-lijstje' volgde. Het was onmogelijk om alle locaties te bezoeken. Ik bleef voornamelijk hangen in het 'oude', maar voelde me gelukkig gesteund door al die mensen die bij hetzelfde podium stonden. Verder viel het me op dat er blijkbaar meer bezoekers met vakantie waren. Eindelijk een jaar dat je niet door de straten moest wringen. Ik vond het ook best fijn dat ik op zaterdag en zondag niet tot 12 en 11 uur hoefde ‘na te blijven’. Beide avonden werden namelijk afgesloten met muziek voor anderen. En ook dat is Big Rivers!

Dankwoord algemeen
De organisatie van Big Rivers kan goed gemutst terugkijken naar het geweldige muziekfeest. Het was warm - vooral zaterdag en zondag - , maar niet te warm dankzij het windje. Het werd voor de 26e keer een feest dat alleen mogelijk was dankzij o.a. Stichting Big Rivers, sponsoren, vrijwilligers, EHBO-ers, aan-en afvoertroepen van vuilnis en instrumenten, politie, podiumbouwers, de mensen van de techniek, handhavers, fotografen, de subsidiepot van de gemeente en uiteraard de muzikanten.

Big Rivers bewees opnieuw waarom het één van de mooiste evenementen van Dordrecht is. Ik kijk nu al uit naar de volgende editie.

****

Foto's en fotobewerking: Ferry Visser

FOTOALBUM
In het fotoalbum vindt u meer foto’s. De miniaturen zijn groter en niet alle foto’s zijn direct zichtbaar. Op de laatste foto ziet u hoeveel er nog volgen. Gebruik de rechterpijltoets (laptop/pc) om verder te gaan. Klik op een foto om te vergroten en blader met de pijlen links en rechts.

​NIEUW: (sinds 18:25 uur)
​Er is een lezersfotoalbum aangemaakt. Klik HIER​

************

Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ columnisten Bert den Boer en Ferry Visser te vertellen hebben? Klik dan  HIER .

*****

Ferry

​