DORDRECHT - "We willen ons werk een gezicht geven aan de hand van een verhaal uit onze praktijk.  We staan naast de mensen, net zoals de Hoop en het Leger des Heils. Zo hopen we dat mensen een nieuwe toekomst krijgen".

Dit zegt Gerda Post. Ze is coördinator van het Diakonaal Aandachts Centrum (DAC), dat nabij het NS-station te vinden is in de binnenstad van Dordrecht aan de Singel 275.

Ze heeft op papier gezet hoe nabijheid van mensen in de praktijk werkt.   "De presentietheorie is een leefwereldbenadering. Centraal staan de menselijke waardigheid en de ontmoeting",  aldus Gerda Post.

* Coordinator aandachtscentrum Gerda Post

Aandachtscentrum met steun kerken

Het centrum bestaat al 35 jaar vooral dankzij financiële steun vanuit de kerken in Dordrecht. Voorzitter van de stichting is arts Jan van Dam Timmers. 

Gerda beschrijft wat er gebeurt als iemand op zondagmorgen woCrdt ontslagen uit de gevangenis met geld voor een treinkaartje naar Dordrecht. Het Diaconaal Aandachtscentrum (DAC) dat de ex-gedetineerde kent, is die zondag open. De coördinator benadrukt in haar verhaal de korte lijnen met de Hoop en het Leger des Heils.

De organisaties hebben al twintig jaar nauwe contacten ook via het Platform Dak- en thuislozen. Toen de ex-gedetineerde op zondagmiddag aan de Singel binnen stapte, kreeg hij koffie. De Hoop had een tas met eerste levensbehoefte gebracht en die stond al voor hem klaar.

(het artikel staat deze week op de achterpagina PS in kerk op Dordt. Voor de beschreven bezoeker is een willekeurige naam is gebruikt)
​

“Het Diakonaal”
Voor een aantal bezoekers zijn wij “het Diakonaal”. Ook voor Hans. Hij is onlangs vrijgekomen. Heeft in detentie gezeten. Waarvoor? Niet voor zweetvoeten, zeg maar. Tijdens zijn detentie belde hij soms op. Om te praten over hoe lang hij nog moest zitten. Dat hij bang was voor de toekomst. Soms hoorde ik tijdens het gesprek de deur klikken. Om half 6. Acht uur de volgende ochtend zou de deur pas weer open klikken.


Enkele weken geleden belde hij vol enthousiasme. “Ik kom vrij, nog maar 19 dagen”. Op een zondagochtend ging voor hem de buitendeur open, geld voor een treinkaartje op zak. Rond twee uur stapte hij binnen bij “het Diakonaal”.

Blij terug te zijn

Blij om terug te zijn op de plek waar hij ervoor met regelmaat kwam. Uiteraard was er koffie, ook stond er een tas klaar met eerste levensbehoeften die door mensen van “de Hoop” voor hem was afgegeven.
Andere bezoekers riepen ons ter verantwoording waarom we hem binnen lieten. “Je weet toch dat…”. Zijn straf is voorbij, daar staan wij buiten. Maar weer binnenlaten was voor een aantal bezoekers niet te verteren. Zo moeilijk kan een nieuwe start zijn. Gevolgen van je daad achtervolgen je langer dan de daadwerkelijke straf.

We zien de mens en niet zijn delict

Natuurlijk, we zijn niet naïef. We blijven alert, niet alleen voor Hans. Maar we zien Hans als mens, hij is niet zijn delict, hij heeft een delict gepleegd. Maar is bovenal iemand die gezien wil worden, gehoord wil worden. En dat willen we, hem zien en horen.
Tegelijk appelleren de bezoekers aan de opdracht die we voelen: een omgeving creëren waar zowel medewerkers als bezoekers zich veilig voelen.

Presentietheorie uit theologie
In het Aandachtscentrum werken we volgens de presentietheorie (van Andries Baart). Een theorie die uit de theologie tot stand kwam, zoals onlangs gememoreerd in de veelbesproken toespraak van minister Mirjam Sterk bij de PThU.


* Op zondagmorgen uit de cel met geld voor treinkaartje  naar Station Dordrecht en dan?


​Menselijke waardigheid​
De presentietheorie is een leefwereldbenadering. Centraal staan de menselijke waardigheid en de ontmoeting. Als presentiewerkers sluiten we aan bij waar de ander zit, werken we aan en vanuit relatie.

Zo kan presentie in woorden, daden en/of houding heilzaam (helend) worden. De menselijke waardigheid staat centraal vanwege de overtuiging dat de voor ons misschien vreemde ander ook Gods schepsel is. Vanuit dat besef zijn we op elkaar aangewezen (“ben ik mijn broeders hoeder?”). In het present-zijn wijzen presentiewerkers direct of indirect van zichzelf af naar de B/bron van hun handelen, een bron van geloof, hoop en liefde die ook voor de ander beschikbaar en toegankelijk is.


Terug naar de vraag: Hoe gaan we met elkaar om, hoe anders we ook zijn? Kunnen we, willen we verder kijken dan zijn “fouten”?

Mensen verdienen nieuwe kansen
We gaan het gesprek aan met elkaar, met onze bezoekers. Over de reden dat Hans opnieuw welkom is, na zijn uitgezeten straf, dat mensen meer zijn dan hun delict of “fout”. Dat mensen nieuwe kansen verdienen. Maar ook dat we alert zijn om het Aandachtscentrum een veilige plek te laten zijn. Dat ieder van ons daar een rol in heeft, de medewerker en de bezoeker. Dat we zo elkaar recht doen als (mede)mens, als medeschepsel, uit zorg voor elkaar en onszelf. We zijn tenslotte elkaars hoeder.


Om mens te worden: zoals bedoeld

Hans heeft inmiddels een nieuwe plek. Elders in het land. Dankbaar voor wat “het Diakonaal”, de Hoop en het Leger voor hem hadden gedaan. De eerste appjes klinken positief: “ik voel me welkom, de regelzaken lopen stroef maar wel opgestart. Net lekker hardgelopen!”. Zijn begin van een nieuwe start, werkend aan heropbouw van zijn leven. Om mens te worden. Zoals bedoeld.

(met dank aan Gerda Post coördinator Diakonaal Aandachtscentrum Dordrecht) Het Aandachtscentrum is een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). We ontvangen geen subsidie en zijn volledig afhankelijk van giften. Ook u kunt ons financieel ondersteunen met een gift. Nadere informatie op de website)
​