Zestig jaar rock en ‘a little bit peace in my heart’

30 januari 2026 • 11:58 door Ferry Visser

Terwijl vanavond het vijfde en allerlaatste afscheidsconcert 'One last Night: 'Out with a bang baby' van 'mijn band' Golden Earring in Ahoy plaatsvindt, kwam een paar weken geleden deze ‘column’ uit het puntje van mijn tenen.

Sinds vandaag maak ik een buiging en neem ik echt afscheid van mijn muziekhelden, die ik vanaf het begin van hun bestaan heb gevolgd. Zo’n zestig jaar zat Golden Earring in mijn leven. Dat ik in de titel toch een nummer heb verwerkt, komt vooral doordat het - door George Kooymans gezongen - nummer voor mij nog steeds de allermooiste ballade - uit zijn hand - van de band is. Hij schreef het nummer in 1968 na het verbreken van zijn relatie met zijn vriendin Melanie Gerritsen (de zus van medeoprichter Rinus), waarvan hij al snel spijt had. Het nummer betekende later ook persoonlijk geluk voor George: Melanie kwam bij hem terug, een jaar later trouwden ze, en in 2019 vierden ze hun vijftigjarig huwelijk.

In februari 2021 kwam het nieuws dat George moest stoppen vanwege de spierziekte ALS. Er kwam een abrupt einde van de band.

Tip: Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Het leest en kijkt beslist veel relaxter. In het artikel en in het fotoalbum onderaan, staan collages van zelfgemaakte foto's.

De tekst gaat onder de foto's verder.

Het begon voor mij in de jaren zestig met The Golden Earrings, die hun eerste hit hadden met Please Go en als Golden Earring eindigde met de single Say When.

In die periode van zestig jaar kocht ik hun singles, lp’s, cd’s, video's, dvd’s en alle boeken die er maar te krijgen waren. Ze waren ook verantwoordelijk voor mijn muzikale ontwikkeling, want mijn eerste gitaar kreeg ik in 1969, toen ik slaagde voor mijn MULO-diploma. Omdat Barry Hay zich in 1967 bij de band voegde en behalve gitaar ook een dwarsfluit (Back Home) meenam, kocht ik er ook een. Toen Cesar Zuiderwijk zich in 1970 bij de band voegde als drummer, was de formatie compleet.

Mijn gitaar kwam later uitstekend van pas op de twee basisscholen waar ik werkte. In 1977 zaten kinderen namelijk niet echt te wachten op een pas afgestudeerde meester die op de Pedagogische Academie met een klokkenspel de pannen van het dak had gespeeld. Wat ze wél leuk vonden, was een meester met een gitaar.
Lang verhaal kort: het bleef niet bij die ene gitaar. Er kwamen steeds meer jengelhouten bij — een twaalfsnarige gitaar, een echte elektrisch-akoestische gitaar en uiteindelijk ook een elektrische gitaar.
Deze laatste schafte ik veel later aan vanwege de geweldige vrijdagavondjamsessies in de kelder van het Albert Schweitzer Ziekenhuis, waar ik op mijn vrije donderdag – ouwe-lullendag – als vrijwilliger bij de patiëntenbegeleiding werkte.

De gitaar kocht ik in een opwelling in Vlissingen, bij een gitaarbouwer die ook gitaren maakte voor Bløfs Pascal Jacobsen. Het ding was loeizwaar, maar speelde heel licht, en zo had ‘elluk nadeel ook weer z’n voordeel’. Ik kreeg wel meer bewondering voor gitaristen die soms uren achter elkaar op het podium met zo’n zwaar ding te keer gingen.

Optredens
Ik was er op 21 mei 1966 niet bij toen The Golden Earrings in de Dordtse busremise optraden, maar daarna was het bijna ieder jaar prijs als de band speelde tijdens de Dordtse Popgala’s in het Kunstmin.

In juni 1969 stond de band – dankzij dagblad De Dordtenaar – op de Windhondenpolder (waar nu het Plan Tij ligt). De toegang was niet gratis, maar één gulden vijftig was voor een scholier te doen. Omdat ik in die tijd verliefd werd op een bijna-buurmeisje – ze was ook net geslaagd – kocht ik nog een kaartje in het kader van: wie het breed heeft, laat het ook breed hangen. Muzikaal hoogtepunt was het nummer Eight Miles High, dat zo’n drie kwartier duurde en een enorme drum- en bassolo had.

In september 1976 stond ik vooraan in de stampvolle Sporthal Sterrenburg. Ik basketbalde in die hal bij Rowic en weet nog goed dat de vloer bedekt was met enorme blauwe zeilen.

In 1986 vond het eerste strandconcert van de band plaats. Dit concert – vaak omschreven als legendarisch – was gratis op het Scheveningse strand ter promotie van hun album The Hole en trok naar schatting meer dan 100.000 bezoekers. En ja, er waren ook twee - toen nog jonge - Dordtenaren aanwezig! Het was een bijzonder optreden bij het noordelijk havenhoofd.
De terugweg naar Dordrecht zal ik nooit meer vergeten! Als haringen in een tram zaten we met veel te veel fans in het rijtuig en er werd alleen maar gezongen. Maar wat wil je, de conducteur kon toch niet zien of je wel of geen kaartje had gekocht. Daar wordt je toch vrolijk van!

Vele jaren later – rond 1994 – sloeg ik de vele akoestische optredens, ieder jaar tijdens Wintertuin in het Kunstmin (The Naked Truth-project), natuurlijk niet over. Ik werd zelfs een keer bijna uit de zaal verwijderd omdat ik niet wist dat flitsen verboden was. In de pauze kwam er een geluidsman naar me toe met een klacht “over die man op rij drie”. Ik kon stoppen met fotograferen of naar buiten. Uiteraard werd het de eerste optie, en thuis was ik trots op de door mij stiekem gemaakte foto’s.

In Leiden bezocht ik in 1999 het millenniumconcert in de Groenenoordhal: The Last Blast of the Century. Daarna nam de band een jaartje pauze.

In de jaren daarna bezocht ik alle regionale optredens van de band, onder meer vanaf 1995 het bijna jaarlijks terugkerende Strijen Open Air op het voetbalveld van het dorp. In 2010 kocht ik daar — voor het eerst in mijn leven op een voetbalveld — een geweldige cd: On Location, die George kort daarvoor samen met zijn Amerikaanse vriend Frank Carillo had geschreven en uitgebracht.

Natuurlijk was ik er in 2018 bij toen het allerlaatste concert - tijdens het festival 'Strijen Rocks' - plaatsvond.
In Alblasserdam trad de band op in een enorme tent vlakbij het theater Landvast. Volgens mij was dit mijn eerste 'schuurfeest'.

Op 13 oktober 2013 ontving George Kooymans de Eddy Christiani Award*. De prijs werd door popgoeroe Leo Blokhuis uitgereikt in het Arsenaaltheater in Vlissingen.

*De Eddy Christiani Award is een jaarlijkse muziekprijs voor een gitarist die grote verdiensten heeft in het (inter)nationale popcircuit en een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van de elektrische gitaarmuziek.

De avond begon met een optreden van een Indieband die George zelf had uitgenodigd, gevolgd door een sterk concert waarbij ook zijn zwager Rinus Gerritsen en diens dochter Natousch (Raven) meespelen. Ik maakte een video met een aantal foto’s en de nummers This Love en een gedeelte van Mission Impossible. De video is via YouTube te zien. Klik HIER of klik op de video.
(De video begint en eindigt geruisloos met een aantal foto's van de uitreiking.)

Het laatste optreden van Golden Earring dat ik bijwoonde, was in 2019 op de Brouwersdam tijdens Concert at Sea. Een bijzonder optreden aan het strand met de zee op de achtergrond.

De stekker eruit
En dan is het ineens februari 2021, als de band bekendmaakt dat medeoprichter * George Kooymans aan de slopende spierziekte ALS lijdt. Dit betekende meteen het einde van de band, een unanieme beslissing van de andere drie. Wat een vriendschap!

* George richtte in 1961 - op 13-jarige leeftijd - The Golden Earrings op met zijn buurjongen Rinus Gerritsen.

Op George’ 73e verjaardag, op 11 maart 2021, spelen tientallen carillons in heel Nederland om 17.15 uur het nummer Radar Love. Deze jongen fietst naar de Grote Kerk en maakt kennis met de broer van de Dordtse beiaardier Boudewijn Zwart. Hij vertelt dat Boudewijn dadelijk in Amsterdam ‘de knoppen bedient’. “Via een speciale verbinding klinkt over een paar minuten het wereldberoemde nummer over heel Dordrecht.” Boudewijn had hem gevraagd om te gaan luisteren hoe het klonk op afstand.
Bij mij kwam het in ieder geval binnen, want ik hield het niet droog. “Gaat het met je?”, vraagt hij. “Nee, niet echt,” jank ik terug. Eenmaal thuis moest ik er een column over schrijven.

Tijdens Big Rivers sta ik meestal vooraan als de Dordtse band Skeftum speelt. Ze staan bekend om hun Golden Earring-tribute. Over tributes gesproken: ik ben fan van het programma The Tribute – Battle of the Bands. In de afgelopen serie stond de band Still Going Strong in het programma en – het klinkt misschien sentimenteel – jurylid en Golden Earring-drummer Cesar Zuiderwijk moest, net als mijn vrouw en ik, de nodige traantjes wegpinken. Bij ieder nummer voelde het als ‘het einde’. Iets dat nooit meer terugkomt.

De rest is inmiddels geschiedenis. George overleed vorig jaar, op 22 juli, en werd 77 jaar.

Definitief einde
De legendarische rockband neemt / nam met One Last Night op 26, 27, 28, 29 en 30 januari 2026 afscheid van het publiek in de grootste kroeg van Nederland: Rotterdam Ahoy. Binnen een uur waren alle kaarten verkocht, en ik ben / was er niet bij.

Een bewussie
Toen ik hoorde dat Barry, Cesar en Rinus – op verzoek van George – toch nog afscheid zouden nemen en samen met hun Nederlandse vrienden het podium zouden betreden, wist ik het meteen. Niets ten nadele van onder anderen DI-RECT, Maan, Danny Vera, Acda en De Munnik, The Opposites, Son Mieux, Flemming, DeWolff, Davina Michelle, Wodan Boys, Guus Meeuwis en zelfs Georges Amerikaanse maatje - waarmee hij twee geweldige CD's maakte - Frank Carillo is erbij, maar zó wil ik mijn band niet herinneren.

Voor mijn verzameling zal ik ongetwijfeld de cd kopen die van dit optreden zal verschijnen. Wat voor mij nu echter het belangrijkst is, is dat een deel van de opbrengst van de concerten bestemd is voor Stichting ALS Nederland, die wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaak en behandeling financiert.

Voor wie ben jij?
Deze vraag werd me heel wat keren gesteld. Ik was altijd heel duidelijk in mijn antwoord. Om een kort verhaal lang te maken, staat hier de toelichten.
Ik begin nu even in de verleden tijd, want helaas……

‘George’ was de Earring die echt alles beheerste. Hij had een prachtige stem en kon vreselijk zuiver hoog zingen. Hij speelde geweldig op allerlei gitaren. George was geen frontman; daar had hij ook geen behoefte aan. 'Geef hem een gitaar en hij speelt de sterren uit de hemel.' De hemel, waar hij nu ..........

‘Barry’ is een perfecte frontman en hij was heel lang de Earring waarvan ik in het begin vermoedde dat hij net deed alsof hij gitaar speelde. Hij is een geweldige publiekbespeler. Een pure rocker die helaas al best lang moeite heeft om de juiste toonhoogtes te halen. Toen hij bij de Earring kwam, was ik helemaal weg van zijn dwarsfluit. In het boek over Cesar las ik onlangs dat Barry een vreselijke hekel aan dat ding had. Hij speelde ook een periode op saxofoon. Vond ik ook geweldig, maar het was niet voor niets dat Bertus Borgers die rol af en toe invulde. De anderen vonden Barry's 'geblaas' niet zo geweldig.

‘Rinus’ is de meest stille Earring, met zijn prachtige ‘dubbelloopse’ basgitaar, waarmee hij bij ons thuis regelmatig met zijn solo's – als mijn ouders niet thuis waren – de ramen liet trillen. Hij is ook de denker van de groep en is, net als ik, op 9 augustus jarig. Op het podium staat hij meestal links en lijkt hij tijdens de elektrische en akoestische optredens ergens anders te zijn. Hij is zó bedreven! Rinus is beslist geen ‘jaknikker’, je ziet hem meestal op het podium ‘nee schudden’.

‘Cesar’ is zoals je hem op de kaft van zijn boek ziet (zie kopfoto). Voor mij de grapjas van de band. Wie bij zijn theatershows is geweest, komt lachend thuis. Hij heeft de humor op zijn gezicht. Het is niet voor niets dat hij af en toe te zien is met een rood dopje op zijn neus. Hij zou bij de cliniclowns ernstig zieke kinderen blij of zelfs beter kunnen maken. Iemand die vroeger op zure bommenblikken leerde drummen en die zich later als een acrobaat over zijn eigen drumstel liet lanceren, is geen kleintje! Dat de popgroep The Who hem graag wilde overnemen, was niet verwonderlijk. Zo’n drummer had de Britse groep echt nodig na het overlijden van Keith Moon. Gelukkig wilde Cesar zelf niet.

O ja, het antwoord op de bewuste vraag ;): Overduidelijk George Kooymans.

Kassa!
Tot slot nog iets grappigs. Als niet-lezer heb ik wel alle boeken over Golden Earring gekocht en gelezen. In het pas verschenen boek Golden Earring van Bart Chabot vertelde bassist Rinus Gerritsen over een sponsorsingle voor Coca-Cola, waar misschien wel vijftienduizend gulden mee verdiend kon worden! Kon de band eindelijk de zo gewenste bus kopen! Het singletje werd in 1966 uitgebracht en was voor één gulden te koop bij de teon bekende kruidenier De Gruyter. Natuurlijk mocht ik boodschappen doen van mijn moeder!

Op de onderstaande afbeelding moet u vooral de tekst lezen die tussen het rode kader staat. Ja, ik moet echt oppassen. 😉

‘We want more!’ (toegift)
Tijdens de vijfdaagse van The Last Night was ik toch wel een beetje nieuwsgierig naar de verrichtingen in Ahoy. Ik wist dat mijn oud-leerling Erik Reppel met zijn broer Bram en vader George naar het eerste afscheidsconcert zouden gaan. Stiekem had ik gehoopt dat er wat foto's deze kant op zouden komen, maar helaas, ik moest mijn heil gaan zoeken via de tv.

Daarom extra leuk dat ik deze column ga afsluiten met de foto die Erik mij vandaag (donderdag 29 januari) doorstuurde en nu een eervolle plek krijgt.

**Bedankt Erik!**

**==============**

**Heet van de naald**

Toeval bestaat dus wel. Gisteren stond er een artikel in het AD over de winst die een stad als Amsterdam opstrijkt als de blijkbaar 'wereldberoemde' artiest Harry Styles optreedt. (Sorry voor mijn cynisme, ik ken echt geen nummer van de man.) Uitgerekend vandaag plaatste het AD mijn ingekorte, ingezonden brief over de enorme bedragen die er zijn gemoeid bij popconcerten. Omdat ik in mijn inzending ook Golden Earring noemde, heb ik er toch maar een 'foto' van gemaakt. Het is de laatste 'foto' in het fotoalbum.

31 januari:
Een van mijn hulpouders was erbij en stuurde me n.a.v. de column een aantal foto's waar ik er twee van combineerde.
De foto lijkt op die van oud-leerling 'Erik'. Toch plaats ik hem erbij vanwege de 'verbinding' die ik nog steeds met mijn oud-ouders en leerlingen heb en voel. Dat is nu zo mooi aan het vak: onderwijzer.